pfff
soms loopt het allemaal maar raar.Zo verdwijnt iemand uit je leven.. maar niet echt.geregeld is ie daar als je m nodig hebt. je voelt hetzelfde, maar op de een of andere manier is het moeilijk om samen in het diepe te springen.angst , of misschien toch de liefde niet diep genoeg?? ik weet t niet..en tja als er niks gezegd word kan je niks weten.Het voornaamste is dat je samen praat en blijft praten. communicatie is waar het om draait. en samen de dingen delen, ook al lijkt het dat je altijd alles alleen moet doen omdat je het idee hebt er een ander mee lastig te vallen.. dat is niet zo… ik ben eindelijk na lange tijd aan het praten over de dingen die me dwars zitten, mijn muurtje aan het afbreken, en dingen aan het verwerken.. en op zich valt het me niet tegen, soms wel fijn dat je het zeggen kan al is het moeilijk.en op die mannier snapt de ander ook een beetje wat er in je omgaat.Tja ik kan wel ooit denken alles op te geven , maar dat zit niet in mijn aard. en mensen geef ik nooit zomaar op… zeker niet als ze erg belangrijk zijn voor me. en als ik dan denk degene gevonden te hebben die me echt gelukkig maakt .. tja dan al helemaal niet
Het doet me zeer het idee dat ie me niet meer wil kwetsen.. maar harder kwetsen kan ieme al niet meer .. ik zit hier en hij is er niet.. dat doet zeer. dat doet me meer zeer als dat ie eens mopperd op me.. het is net of ik mijn andere helft ergens onder het wandelen ben verloren en hem niet meer vinden kan.. heel raar en appart gevoel.
ik heb ook nog nooit geweten dat iemand ziek kan worden van het feit dat iemand gaat..dat iets zo diep kan zitten bij een mens.. en jah nu kan ik erover meepraten.. en ik kan je zeggen dat het alles behalve fijn is.. ik wil vanalles doen, maar heb er niet zoveel plezier in.. ik wil opruimen, maar kan me er neit toe zetten. eten smaakt me niet. en als er mensen komen vind ik fijn, en probeer vrolijk te doen en te lachen, maar vaak staat het huilen me naderbij. ik sta op met m , en ga ermee naar bed. de hele dag zit ie in mijn hoofd.echt om gek van te worden, en wat ik ook probeer.. ik kan m niet loslaten..
Ik weet dat hij hetzelfde heeft.. maar hij is te bang dat het weer fout gaat en dan kwetst ie me , maar ook zichzelf.. maar appart zijn terwijl je samen wil zijn … nou dan is bij mij de keuze zo gemaakt hoor.. als er iemand alles met me delen wil. en er voor me is.. dat is me meer waard dan wat dan ook op de wereld..
mijn hart behoort hem toe.. en ik weet andersom dat zijn hart ook aan mij behoort..we hebben iets wat we beide nog nooit gehad hebben.. en dat is iets wat je niet zomaar ff aan de kant zet.. ik niet in ieder geval..
we praten veel .. en ik hoop met heel mijn hart dat het goed komt..tja de liefde van je leven laat je niet zomaar lopen.. en daar ga je voor door het vuur ..
schatje ik hou van je wat er ook gebeurd..
dikke kus je kleintje













